i walked through fire and did not get burned

Παρασκευή, Ιουλίου 13, 2012

Savoir vivre

Μετά από αρκετή απουσία, αρκετά δικαιολογημένη, γεια.

Πάνε μερικά φεγγάρια που έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου. Από το τέλος του Ιουνίου, σταμάτησα το γυμναστήριο (χα! σας την έφερα γνωστοί και φίλοι). Δε μπορώ να πω ότι λυπάμαι γιατί ή αλήθεια είναι ότι σιχαίνομαι το γυμναστήριο και ο,τι μου προκαλεί ιδρώτα χωρίς να μου προκαλεί ευχαρίστηση μουμπλεμουμπλε. Και όχι αδικαιολόγητα. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως λόγος να γυμνάζεσαι. Εκτός αν θες να γαμήσεις. Εκεί υπ - βασικά ούτε εκεί υπάρχει λόγος. Εν έτει 2012 δε μπορείς να λες ότι γυμνάζεσαι για να βρεις γκόμενα. Δεν είμαστε ούτε πρωτόγονοι να κυκλοφορούμε γυμνούλια, ούτε καγκούρια να κυκλοφορούμε με ρούχα 2 νουμερα μικρότερα. Και λέω ρούχα και όχι μόνο μπλούζα γιατί τώρα τελευταία παρατηρώ όλο και περισσότερους άντρες να φοράνε ασφυκτικά στενές φόρμες που προφανώς πνίγουν το πέος τους και το βλέπουμε να χαροπαλεύει μες στη μάπα μας. Αλλά δεν πειράζει. Αυτοί σκοτώνουν το σπέρμα τους και δε θα αναπαραχθούν. ΧΑΧΑ!


Αλλο 'γω. Εγώ πήγαινα επειδή είναι τσάμπα.

Επιστρέφοντας στο απεχθές θέμα του απεχθέστερου γυμναστηρίου, η εμπειρία μου εκεί μέσα μου έχει διδάξει μερικά πολύ βασικά πράγματα για το γυμναστηριακό savoir vivre τα οποία απόψε θα μοιραστώ μαζί σας.

Πρώτον, χέζεις πριν πας στο γυμναστήριο,  Όσο και να νυστάζεις, όσο και να βιάζεσαι (μαλάκα περίμενε στο μετρό, χέζω) σπρώξε μια αφράτη γιατί η αφράτη δεν ξεχνάει. Η αφράτη περιμένει. Και όταν σε θυμάται, συνήθως τρέχεις με διψήφιο αριθμό χιλιομέτρων στο διάδρομο ή έχεις μια βαριά μπάρα πάνω σου που δε μπορείς να σηκώσεις απότομα για να φύγεις γιατί έτσι θα σφιχτείς ακόμα με περισσότερο με αποτέλεσμα να θες να χέσεις ακόμα περισσότερο που οδηγεί αναπόφευκτα στην ανάγκη να σηκώσεις τη μπάρα πιο γρήγορα για να φύγεις οδηγώντας σε έτσι σε ένα φαινομενικά ατέρμονο αδιέξοδο. Οι νόμοι του ανθρωπίνου σώματος είναι τελικά ένα μεγάλο συμπαντικό αστείο.

Δεύτερον, ποτέ δεν κλάνεις. Μη φανταστείτε ότι το θεωρώ αγένεια, ή κάτι τέτοιο, Οχι. Συνήθως η κλανιά προέρχεται από τον αέρα που εισπνέεις όταν τρέχεις και πάει στο στομάχι. Οπότε δε μυρίζει καθόλου και είναι μικρή σε ποσότητα, και άρα, σε διάρκεια. Ή τουλάχιστον έτσι σε κάνουν να πιστεύεις, ντροπή στα ιατρικά βιβλία. Δεδομένης αυτής της νεοαποκτηθείσας γνώσης, σκέφτεσαι, ''αν προσπαθήσω λίγο, θα τη βγάλω σιγά, βαράνε και οι διάδρομοι συνέχεια σιγά μην ακούσουν τίποτα, ΜΟΥΑΧΑΧΑ!''. ΧΑ! (σε αντιδιαστολή με το προηγούμενο ΜΟΥΑΧΑΧΑ), η προσπάθεια ελέγχου της πορδής είναι μια σημαντική εγκεφαλική δεξιότητα και δυσπρόσιτη για τους κοινούς θνητούς. Οπότε αυτό που θεωρητικά θα ήταν μια ήσυχη ανακούφιση καταλήγει σε μια ηχητική παρωδία που είσαι σίγουρος ότι καλύφθηκε από τη βαβούρα του διαδρόμου και δε σε άκουσε η κοπέλ -ΩΠΑ ΓΙΑΤΊ ΦΕΎΓΕΙ ΡΕ Η ΚΟΠΕΛΑ?! Θα την πήραν τηλέφωνο και δεν θα το άκουσες λόγω του mp3 ναι ρε, τι άλλο? Κοίτα το πάτωμα όμως τώρα για κανά 10 λέπτο γιατί έχεις καιρό να το κάνεις.

Τρίτον, δεν υποτιμάς ποτέ τους νόμους της φυσικής. Η λέξη ισορροπία εκτός από ανατολίτικες παπάτζες που μόνο μερικοί ηλίθιοι σαν τους Ασιάτες θα πίστευαν, πολλές φορές είναι σημαντική για την όρθια στάση των πάγκων που βάζουν τα κιλά για τη μπάρα. Οπότε όταν η αναλογία αριστερής-δεξιάς πλευράς 90-35 kg καλό θα ήταν να μη διαταράσσεται με αφαιρετικές αλλαγές εκ δεξιών. Βέβαια, αυτά εμένα δε μου τα είχε πει κανείς για αυτό εγώ κάνω αυτό τον οδηγό, για να μαθαίνετε και να μην παθαινετε και όχι, δε μου έχει συμβεί ποτέ η παραπάνω ατυχία όσο κι αν χασκογελάτε τσογλανάκια εκεί πίσω, σας βλέπω.

Tέταρτον, ΔΕΣΕ ΤΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΡΙΝ ΠΑΣ ΓΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΑΛΛΙΩΣ YOU 'RE GONNA HAVE A BAD TIME.

Πέμπτον, ΑΝ ΔΕ ΔΕΣΕΙΣ ΤΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ ΣΟΥ ΜΗ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΙ 2 2ΚΙΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ROCKY ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΚΑΙ 2 ΞΕΦΤΥΛΙΚΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ.

Εκτον, ο σάκος του μποξ είναι για τους μποξέρ, όχι για σένα. Εννοώ εσένα αναγνώστη. Την επόμενη φορά που θα δεις σάκο του μποξ να κρέμεται στο γυμναστήριό σου μην κάνεις τίποτα. Κοίταξε τον. Σκέψου λίγο πόσο μοιάζει η ρουτίνα της ζωής σου με την επαναληπτική κίνησή του. Και μετά φύγε σιωπηλά. Μην δοκιμάσεις να ρίξεις μπουνιά γιατί το πιθανότερο είναι να σπάσεις τον καρπό σου και προς θεού, ΜΗ ΡΊΞΕΙΣ ΨΗΛΗ ΚΛΩΤΣΙΑ, ιδιαίτερα αν δεν είσαι ψηλός. Κινδυνεύεις με στραμπουληγμένο αστράγαλο (check), σπασμένο νύχι (check) και σκισμένο σορτσάκι (check).


Παραπάνω, προσπάθησα να κάνω κατανοητό γιατί θα πρέπει να αποφεύγουμε αυτό το ναό του διαβόλου. Είμαι σίγουρος πως πολλοί από σας που πάτε γυμναστήριο και σηκώνετε τριψήφιο αριθμό κιλών και χαίρεστε λες και είναι κανένα χρήσιμο skill θα πείτε: όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.
Θα μπορούσα να σας πω ''και όποιος θέλει τα πολλά θα πάρει 2 παπάρια'' αλλά μετά θα πρέπει να αυτοκτονήσω τελετουργικά. Αυτή η counter-ατάκα είναι πιο παλιά και από κάτι που είναι πάρα πολύ παλιό και όποιος τη λέει ακόμα κρατάει πίσω την ανθρωπότητα σα σύνολο. Οπότε δε θα πω τίποτα. Θα σας κοιτάξω με το απαθές βλέμμα που με χαρακτήριζει και θα συνεχίσω τη ζωή μου. Πως νιώθετε καγκουράκια που δεν ασχολείται κανείς μαζί σας;

Αυτά από μένα τώρα, αι στην ευχή του Θεού.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 25, 2011

Just let go!

Εχεις ακουσει ποτε Prolyphic & Reanimator? Πιθανοτατα οχι αν και κακως αφου το cd τους The Ugly Truth ειναι κατα πολλους ο χιπχοπ δισκος της χρονιας 2008. Δε θα κατσω να στο προτεινω βεβαια, ουτε να γραψω review για αυτον. Τουλαχιστον οχι εδω περα. Απλα το θεωρησα σαν μια καλη εισαγωγη αφου το cd τους με εκανε να βαλω σε μια σειρα 2-3 σκεψεις που κανω εδω και καιρο. Το ολο mood του cd ειναι οπως εχει ειπωθει σωστα μια βολτα στη βροχη. Οχι απο τις ωραιες και ρομαντικες με την κοπελα σου κατω απ' την ομπρελα σου. Απο τις μαυρες βολτες με το νερο να μπαινει στα παπουτσια σου.

Και γιατι μια τοσο φαινομενικα σκατα βολτα να σε κανει να ακουσεις το cd ή να γραψω εγω αυτο εδω το αρθρο? Γιατι ετσι ειναι η ζωη σου. Και η ζωη μου. Δηλαδη σε τελικη αναλυση ετσι ειναι ο,τι χρωμα και υφη να της δωσεις. Δεν ειναι τοσο ασχημη οσο θα νομιζες αυτη η βολτα αλλα σιγουρα θα μπορουσε να ηταν και καλυτερη. Ομως δεν ειναι καιρος για ονειρα. Οχι αυτη τη συγκεκριμενη εποχη. Γενικα μιλαω. Τα ονειρα δεν εχουν θεση παντου. Μερικες φορες απλα πρεπει να δεχτεις οτι το νερο μπαινει στο ποδι σου και παγωνεις χωρις να πεις: ''Θα μπορουσε να ειναι και καλυτερα/χειροτερα''. Φυσικα δε μιλαω για εξαιρεσεις του τυπου ''φοραω μποτα δερματινη στη βροχη'' και ''κοιμαμαι στη βροχη κλαιγοντας''. Οι μεν ειναι πολυ σνομπ για να διαβαζουν ακομα blogs και οι δε δεν εχουν internet. Οποτε πιανω εσένα και μενα.

Τωρα που γραφω, το δωματιο ειναι στη μεση κατασταση που ειναι παντα. Ουτε με πολυ θορυβο ουτε και νεκροταφειο. Ουτε μαζεμενο, ουτε πουτανα.  Κατι στη μεση. Περνωντας μεγαλο μερος της μερας μου λοιπον εδω, συνειδητοποιω σιγα σιγα οτι ολη η ζωη μου/σου, δηλαδη μεχρι τωρα, για αυριο δεν παιρνω κι ορκο, ειναι πανω κατω μια ευθεια γραμμη. Οχι χρονικη ρε. Για σκαμπανεβασματα μιλαω. Γινονται και αυτα αλλα στην συντριπτικη τους πλειοψηφια ειναι προς τα κατω.

Η συνειδητοποιηση οτι η καθημερινη ρουτινα σου, με εξαιρεση κανα θανατο, καναν ερωτα με χιλια δεκανοικια και μπαλωματα, ειναι αυτη που ειναι, ειναι μεγαλο και ταυτοχρονα δυσκολο πραγμα. Δε δεχεσαι πολυ ευκολα το γεγονος οτι δεν εισαι τοσο ξεχωριστος οσο σου λενε ολα αυτα τα χρονια.  Οταν ομως δεχτεις οτι η ζωη σου ειναι μια απλη επαναληψη με λιγες διαφοροποιησεις and this is as real as it gets, περνας σε μια αλλη πνευματικη κατασταση. Οχι απαραιτητα ανωτερη ή οτιδηποτε τετοιο. Απλα το πρισμα μεσα απο το οποιο κοιτας τη ζωη αλλαζει. Οχι αμεσα, αλλα σιγα σιγα. Σχεδον ανεπαισθητα. 



Με καταλαβαινεις τι θελω να σου πω?

Πέμπτη, Αυγούστου 25, 2011

Ποδηλατικη διαδρομη

Εκεί που κανεις τη βόλτα σου αργα το βραδυ με το ποδηλατο, γαμιέται ο Διας και βγαινει η αλυσιδα από το μπροστα δισκο. Σου βγαινει η Παναγία να τη βαλεις ξανα στη θεση της γεμιζοντας τα χερια σου με γρασσο τη μοναδικη φορα που βγηκες βολτα με λευκα ρουχα και μετα συνειδητοποιεις οτι σου εχει βγει η αλυσιδα ΚΑΙ απο το σασμάν ΚΑΙ απο την κασσετα οποτε απλα καβαλας το ποδηλατο και ''παιζεις'' με τις ταχυτητες μπας και μπει στη θεση της.

Ομως η θεα Τυχη ειναι πολυ πουτανα. Βασικα ειναι καριολα γιατι αμα ηταν πουτανα θα καθοταν και σε 'σενα. 2-3 φορές γρηγορο ανεβοκατεβασμα των ταχυτητων et voila! Κοκκαλωνει βιαια ο πισω τροχος και βλεπεις το σασμάν να εχει σφηνωθει αναμεσα στις ακτινες του τροχου και το ποδηλατο να σερνεται.

Βριζεις θεους και δαιμονες, το πετας στη μεση του δρομου απο τα νευρα σου μεχρι να θυμηθεις οτι εισαι στον παλιο κομβο Χαλκιδας-Αθηνας και αυτα τα πραγματα δε γινονται και αν γινονται δεν ΠΡΕΠΕΙ να γινονται, οποτε το πετας στο χαντακι μπραβομαλακαειναιπουδενπρεπεινασηκωνειςκιλααποτομα.

Απομενουν 5 χλμ διαδρομης με το σασμάν να κρεμεται σπασμενο απο την αλυσιδα και εσυ να σκεφτεσαι οτι:
α)πρεπει να μαθεις να ελεγχεις τα νευρα σου
β)πρεπει να μαθεις να επισκευαζεις το ποδηλατο μονος σου
γ)πρεπει να κουβαλας τουλαχιστον 0.50€ μαζι σου εστω για ενα μπουκαλακι νερο
δ)ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΠΟΥ ΤΟ ΓΛΥΣΤΡΑΓΕ! ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ ΒΡΗΚΕ!?


Υ.Γ: Οποτε μπορεσω, θα ανεβασω φωτογραφια με το διαλυμενο σασμάν.




                                                                       Update:


Κυριακή, Ιουνίου 19, 2011

Καύλα

Μπαλκονάκι, sprite, εξεταστική, ησυχία, απογευματάκι, ηλιοβασίλεμα.

Καύλα


Y.Γ: Ζω μωρέ, ηρέμησε.

Πέμπτη, Μαρτίου 03, 2011

R.I.P.


Eύχομαι ο καριόλης που σε φαρμάκωσε να ψοφήσει. Και το εννοώ.
R.I.P. αγορίνα μου.

P.S: Να προσέχεις τον Προκόπη αν τον δεις πουθενά.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 16, 2010

The Goats - Tricks of The Shade (1992)





Oι The Goats είναι σχετικά άγνωστοι. Λάθος. Τους The Goats δεν τους ξέρει σχεδόν κανείς εκτός από όσους πραγματικά έχουν ψάξει τη μουσική αυτή και ιδιαίτερα τη σκηνή της ανατολικής ακτής.
Είναι επίσης από τα πιο υποτιμημένα σχήματα στο hip hop.
Αποτελούνταν απο 3 MC's: τον Madd, τον Swayzack και τον Οatie Kato εκ των οποίων οι δύο πρώτοι είναι απόγονοι Αβοριγίνων γεγονός που αντανακλάται στους στίχους τους που είναι κατά κύριο λόγο κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου.

Το ντεμπουτο τους, του οποίου την παραγωγή έχει εξ ολοκλήρου επιμεληθεί ο Joe "The Butcher" Nicolo, Tricks of The Shade είναι concept album που σημαίνει ότι τα κομμάτια και τα skit του δίσκου κινούνται γύρω από ένα ενιαίο άξονα.
O άξονας αυτός είναι η ιστορία δύο, μάλλον περίεργων παιδιών, του Chicken Little και του μικρότερου αδερφού του Hangerhead στην προσπάθεια τους να βρουν τη μητέρα τους σε ενα λούνα παρκ, το Uncle Scam's Welfare and Federally Funded Freakshow.
Τα skits του δίσκου είναι σχδόν ισάριθμα με τα κομμάτια του αφού η ιστορία προχωράει μέσα από τα skits των οποίων έναυσμα ή τέλος είναι το προηγούμενο ή επόμενο κομματι.

Η θεματολογία του δίσκου είναι καθαρά κοινωνικοπολιτική- μάλιστα το album έχει περιγραφεί ως era lp αφού σχολιάζει θέματα της επικαιρότητας της Αμερικής του '92 εκ των οποίων τα πιο πολλά τη διχάζουν ακόμα.
Skits σαν τα ''Rovie Wade, the Sword Swallower'' και ''Leonard Peltier in a Cage'' επί παραδείγματι καυτηριάζουν ακριβέστατα τις υποθέσεις που ταρακούνησαν την αμερικανική κοινή γνώμη.
Aπό τα κομμάτια του δίσκου ξεχωρίζουν (και είναι και τα αγαπημένα μου) τα ''Wrong Pot 2 Piss In'', ''Hip-Hopola'', ''Tricks of the Shade'' και ''Not Not Bad''.

Το τέλος του δίσκου αφήνει ένα ευχάριστο συναίσθημα, λυτρωτικό θα έλεγε κανείς αφού τελικά η δικαιοσύνει κάνει την παρουσία της αισθητή...


Summin' up, το album είναι must για κάθε ακροατή east coast hip hop αν και θεωρώ ότι οι απολιτίκ ακροατές δε θα το εκτιμήσουν όσο πρέπει.


Tracklist:
         
  1. We Got Freaks
  2. Typical American
  3. Hangerhead Is Born
  4. Whatcha Got Is Whatcha Gettin'
  5. Columbus' Boat Ride
  6. Ru Down wit da Goats
  7. Cumin' in Ya Ear
  8. Noriega's Coke Stand
  9. Got Kinda Hi
  10. Unodostresquattro
  11. Georgie Bush Kids
  12. Wrong Pot 2 Piss In
  13. Hip-Hopola
  14. Leonard Peltier in a Cage
  15. ¿Do The Digs Dug?
  16. Carnival Cops
  17. TV Cops
  18. Tattooed Lady
  19. Tricks of the Shade
  20. Not Not Bad
  21. Rovie Wade, the Sword Swallower
  22. Aaah D Yaaa
  23. Drive-By Bumper Cars
  24. Burn the Flag
  25. Uncle Scam's Shooting Gallery

Τρίτη, Ιουλίου 20, 2010

Οι Ελληνες δεν ξερουν να διασκεδαζουν!

Το ξερατε?!? Εγω οχι! Δηλαδη υποσυνειδητα το ηξερα αλλα χθες βγηκε στην επιφανεια του μυαλου μου!


Εκανα τη κλασσικη βολτα με ενα κολλητο, ας τον πουμε Αιμιλιο, και εκει που περιπατουσαμε παραλληλα στη ραδιενεργη μας παραλια, αρχισαμε να αφουγκραζομαστε κατι ψευτοbeat-ια. 
-''Το γνωστο κλαμπακι του χωριου θα 'ναι μωρε'' σκεφτηκαμε και ειπαμε να παμε ως εκει να δουμε τι ακριβως παιζει.
Φτανουμε... αλλα αρχιδια. Νεκρα το κλαμπακι.
-''Τι στον πουτσο'' λεω, '' στα ναυπηγεια κανουν παρτυ οι ναυτεργατες''?
-''Χαρχαρχαρ, you made a funi'' επισημαινε ο Αιμιλιος.
 Προχωραμε λιγο ακομα και συνειδητοποιουμε οτι τα beat-ια βγαιναν απο ταβερνα! ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ!
Μεχρι να φτασουμε στην ταβερνα η μουσικη ειχε αλλαξει σε ζειμπεκικο με 2 γκομενες να φερνουν  σβουρες γυρω απο τον εαυτο τους ενω το επομενο κομματι στην playlist ηταν ΛΕ.ΠΑ!
Αν ειναι δυνατον! ΛΕ.ΠΑ!  
Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα, σε λιγη ωρα καταλαβα οτι αυτο ηταν τραπεζι για βαφτισια!
Καθομαστε σε κατι παγκακια εκει κοντα στο ''γλεντι'' οχι γιατι μας αρεσε η μουσικη αλλα γιατι...

Ε γιατι ποσο να περπατησουμε πια γαμω τον αντιχριστο μου!?

...και αρχιζουμε να λεμε καμια μαλακια οταν το επομενο κομματι που σκαει με αποτελειωνει: Οriental my friend! Oriental! Και οχι απο τα καλα, ξερεις αυτα που ειναι ποιοτικα και οταν τα ακους φανταζεσαι ανατολες και μαλακιες. Οοοοχι. Αυτα που εχουν την ακριβη περιεκτικοτητα σε γυφτια ωστε να σηκωθουν να χορεψουν στα τραπεζια ολες οι πατσες του μαγαζιου! Και οχι απο αυτες που ειναι καλες, ξερεις γιατι εχεις κατι να πιανεις και δε νιωθεις σα να πηδας σκελετο. Οοοοχι. Αυτες που εχουν 2 φορες τα κιλα των προαναφερθεισων, εχουν σκουλαρικι στον αφαλο και το επιδεικνυουν καθε καλοκαιρι οπου και αν βρεθουνε!


Και τοτε συνειδητοποιησα τη ζοφερη πραγματικοτητα...         
         Οι Ελληνες δεν ξερουν να διασκεδαζουν!

Ξεχαστε την εικονα του Ζορμπα! Ξεχαστε τον Αντρα με αλφα κεφαλαιο που ειναι μπρατσωμενος, ηλιοκαμμενος και χορευει επειδη ΕΧΕΙ νταλκαδες και οι γυρω του δικαιως βαρανε παλαμακια.
Εν ετει 2010, ο καθε μαλακας και η καθε καρια σε οποια συγκεντρωση με μουσικη και να τους δεις, θα χορεψουν, ανεξαρτητως διαθεσης. Ο,τι χορος να 'ναι, δεν κολλανε. Ζειμπεκικο σε γαμο, χασαπικο σε 5ημερη, συρτακι σε κηδεια, τανγκο σε παρτυ γενεθλιων κ.ο.κ. Χιχι! κ.ο.κ! Cock! Χιχι!
Πανε οι εποχες που οταν εβγαινες να διασκεδασεις χορευες συρτακι και αλλους παραδοσιακους uplifting χορους. Τωρα μες στον πανικο του χορου μπορει να ακουσεις και χασαπικο μετα απο την ''Παπαλαμπραινα'' και στο καπακι να φυγει και ενας πεντοζαλης. Χωρις λογο. Απλα, γιατι ολα τους ειναι ελληνικοι χοροι.

Και μιλωντας για την ''Παπαλαμπραινα'', οι DJ's τι ρολο βαρανε σε ''γλεντια'' για βαφτισια? Τι παραπανω κανει ενας DJ σε ενα τραπεζι για βαφτισια ή σε ενα παιδικο παρτυ απο αυτο που θα εκανε ενας θειος, ξαδελφος, μπατζανακης εxeτερα εxeτερα? Βρηκανε ολοι οι καγκουρες τωρα και γινανε DJ's. ''DJ Jim'', ''DJ Sexy man'', ''DJ Κιτσος΄΄ κ.α.


Επισης για τον Ελληνα, τουλαχιστον για τον μεσο Ελληνα, η διασκεδαση συνεπαγεται νταβαντουρια. Ξερετε τι εννοω, μουσικη, φωνες και αρχιδιες. Και νταξ, δε μιλαω για κλαμπ οπου οκ, για το νταπα ντουπα πας αλλα ρε φιλε αναγνωστη, το κακο εχει παραγινει. Πας σε μια ταβερνα ή ενα εστιατοριο και δεν ακους ουτε τις σκεψεις σου απο τις συζητησεις. Μιλαμε πολυ δυνατα σα λαος ρε γαμω το shιστο μας! Και γελαμε πολυ δυνατα! Σαν να ακουμε πρωτη φορα στη ζωη μας αστεια!


Τωρα τελευταια αναδυεται και μια αλλη ζοφερη μαλακια απο τα εγκατα της καθυστερησης! Φωτογραφικη μηχανη σε ΚΑΘΕ εξοδο! Παντου! Κλαμπ, μπουζουκια, καφετερια, εκδρομη, ΠΑΝΤΟΥ! Λες και καθε εξοδος θα ειναι και η τελευταια! 
Και φυσικα την επομενη, uploading photo στο facebook με lame λεζαντα my ass:
ΔΑΠ Νομικης Κιαμος trelo pareaki. :D:D:D

Nuff said...